Bulimia

15. 12. 13
Odsłony: 1815


Autor: Agnieszka Wojciechowska

Co to za choroba? Kogo dotyczy?


Bulimia (żarłoczność psychiczna) to zaburzenie odżywiania. Nazywana jest też żarłocznością psychiczną lub wilczym głodem. Chorują na nią prawie wyłącznie dziewczęta ok. 18 rż. Jest to choroba  cztery razy częstsza niż anoreksja. Podczas przebiegu tej choroby mogą pojawiać się okresy anoreksji. Anoreksja może również poprzedzać zachorowanie na bulimię.

Co to jest anoreksja?


Anoreksja jest zaburzeniem odżywiania polegającym na dążeniu do narzucanej przez siebie bardzo niskiej masy ciała, osiąganym poprzez ograniczenie spożycia pokarmów oraz prowokowanie wymiotów, stosowanie leków i  ćwiczeń, które zapobiegają przytyciu. Obydwu chorobom towarzyszy całkowite pochłonięcie myślą o masie ciała. Czytaj więcej…

Kiedy stwierdza się bulimię?


Chorobę stwierdza się gdy obecne są wszystkie 3 poniższe kryteria:

  • epizody żarłoczności min. 2 razy w tygodniu przez 3 miesiące,
  • metody zapobiegające przytyciu - wymioty, głodówki, środki przeczyszczające, moczopędne, wymiotne, ćwiczenia fizyczne,
  • chorobliwa obawa przed otyłością, dążenie do niskiej masy ciała (jest to myśl nadmiernie pochłaniające chorego, pacjent podporządkowuje jej całe życie).


Jakie są objawy bulimii?


Głównym objawem żarłoczności psychicznej jest stałe pochłonięcie myślą o jedzeniu i bardzo silne pragnienie jedzenia. Masa ciała dziewcząt jest prawidłowa lub tylko nieznacznie zwiększona. Chora osoba w czasie napadu żarłoczności pochłania ogromne ilości jedzenia, nawet nieprzetworzonego, np. masło lub suchą kaszę. Ilość  jedzenia spożytego podczas jednego ataku dostarcza nawet 40 000 kalorii. Podczas napadu pacjentka doświadcza rozpaczy, bezradności, poczucia winy, lęku, wstydu. Nie ma kontroli nad własnym apetytem. Bywa nawet, że podejmuje próbę samobójczą. Po epizodzie chora osoba prowokuje wymioty, stosuje rozmaite leki, intensywną gimnastykę i głodówki by nie przytyć. Miesiączki są obecne, ale najczęściej nieregularne.

Jak dochodzi do powstania tego zaburzenia?


Choroba ta jest efektem współgrania czynników psychologicznych, biologicznych, rodzinnych i kulturowych. Narażone są na nią osoby, które:

  • chorują na depresję, zaburzenia lękowe i obsesyjno-kompulsywne,
  • posiadają osobowość typu borderline,
  • są perfekcjonistami, mają niską samoocenę,
  • doświadczyły silnego stresu przed zachorowaniem,
  • są predysponowane genetycznie do tej choroby, posiadają niesprawne układy neuroendokrynne,
  • wywodzą się z rodzin, których członkowie wykazują skłonność do otyłości,
  • przedwcześnie dojrzewały, wcześnie zaczęły miesiączkować i współżyć,
  • posiadają dominującą matkę i pasywnego ojca,
  • zetknęły się z problemem alkoholizmu i zaburzeń odżywiania w rodzinie oraz ze sztywnością ról, jakie pełnią członkowie rodziny, brakiem otwartego konfliktu i unikaniem zmian.

Na chorobę narażone są osoby ulegające  wpływom kultury zachodniej, która forsuje ideał chudości oraz napiętnuje otyłość.


Jakie są skutki tej choroby?


Biologiczne następstwa tej choroby spowodowane są przejadaniem się, prowokowaniem wymiotów, przeczyszczaniem i odwodnieniem. Są to:

  • zaburzenia elektrolitowe, w tym groźne dla życia,
  • niedobory pokarmowe,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • osłabienie mięśni,
  • wiotkość żołądka,
  • uszkodzenia szkliwa zębów, gardła, przełyku; choroba refluksowa przełyku, owrzodzenia żołądka, nadżerki żołądka i przełyku,
  • biegunki i zaparcia,
  • ostre zapalenie trzustki,
  • rozstępy skórne,
  • skaleczenia na grzbietowej powierzchni rąk- objaw Russella.

Skutki psychiczne to uczucie upokorzenia („moje życie toczy się w kuchni i toalecie”), depresja wraz z myślami samobójczymi.
Skutki rodzinne i społeczne: zaburzenia relacji z ludźmi, ukrywanie przed nimi choroby; nadmierna kontrola  ze strony rodziców lub jej całkowity brak.


Kiedy należy zgłosić się do lekarza?


Osoby chorujące na bulimię zwykle są chętne do leczenia. Niepokój budzą napady żarłoczności, uczucie utraty kontroli nad jedzeniem, stosowanie metod zabezpieczających przed przytyciem i obawa przed otyłością, która pochłania w całości pacjenta. Lekarz powinien wykluczyć inne przyczyny napadów obżarstwa  i  ewentualnej utraty masy ciała. Lekarz psychiatra ustali co jest przyczyną tych objawów- zaburzenie odżywiania czy inna choroba psychiczna.

Na czym polega leczenie bulimii? Czy można się z niej wyleczyć?


Najbardziej efektywne leczenie składa się z psychoterapii i farmakoterapii. Jeśli pacjentka jest w złym stanie fizycznym, wtedy pierwszy etap leczenia odbywa się na oddziale pediatrii, wewnętrznym lub nawet OIOM-ie. Tam terapia ma doprowadzić do poprawy stanu fizycznego. Następny, niezbędny etap leczenia ma miejsce na oddziale psychiatrii. Podejmuje się na nim psychoterapię indywidualną i rodzinną. Ta ostatnia jest szczególnie przydatna u dziewcząt poniżej 18 rż.
Bardzo korzystne jest stosowanie w leczeniu tej choroby leku o nazwie fluoksetyna. Jest to lek przeciwdepresyjny o działaniu zmniejszającym apetyt.

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 4.75 (2 Votes)


Reklama testowa
Do góry