Ostre zespoły wieńcowe

15. 11. 05
Odsłony: 2171


Autor: Dominika Zimny

Co oznacza nazwa ostry zespół wieńcowy (OZW)?


Ostry zespół wieńcowy to zespół objawów, który obejmuje kilka jednostek chorobowych.  Ich Wspólną cechą jest niedokrwienie mięśnia sercowego, które może powodować martwicę tej tkanki.
Do ostrych zespołów wieńcowych (OZW) zaliczamy:

  • Niestabilną dławicę piersiową – napływ krwi przez tętnicę wieńcową jest ograniczony, nie doszło do martwicy mięśnia sercowego;
  • NSTEMI – zespół, którego nazwa pochodzi od charakterystycznej cechy widocznej w badaniu EKG; z powodu ograniczonego przepływu krwi przez tętnicę wieńcową doszło do martwicy mięśnia sercowego;
  • STEMI – nazwa również pochodzi od charakterystycznej cechy EKG; przyczyną jest najczęściej zamknięcie tętnicy wieńcowej, czego skutkiem jest martwica mięśnia sercowego; właśnie w tym typie zawału najczęściej występują wszystkie charakterystyczne objawy.


Jak dochodzi do zawału serca?


Zawał serca jest spowodowany przez niedokrwienie fragmentu ściany mięśnia sercowego. Zmiany najczęściej powstają z powodu zamknięcia przez blaszkę miażdżycową jednej lub kilku tętnic wieńcowych – naczyń, które są odpowiedzialne za dostarczenie krwi do pracującego serca. Blaszka miażdżycowa może powiększać się powoli i stopniowo zamykać światło naczynia. Gdy niedrożne będzie ponad ¾ światła tętnicy pojawią się charakterystyczne objawy.
Inny patomechanizm polega na przerwaniu blaszki miażdżycowej i wytworzenie na jej powierzchni skrzepu. W takiej sytuacji dochodzi do nagłego zamknięcia naczynia, co klinicznie objawia się typowym zawałem serca.

Co zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca? Kto jest najbardziej narażony?


Opisana jest duża grupa czynników ryzyka dla chorób układu sercowo – naczyniowego. Można je podzielić na dwie duże grupy. Pierwsza zawiera czynniki niepodlegające modyfikacji, czyli takie, na które pacjent nie ma wpływu. Zalicza się do nich:

  • Wiek (mężczyźni >45, kobiety >55 lat)
  • Płeć męska
  • Wczesne występowanie choroby niedokrwiennej serca w rodzinie

Druga grupa to czynniki modyfikowalne. Zmieniając je pacjent może w istotny sposób zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca. Zalicza się do nich:

  • Nieprawidłową dietę
  • Palenie tytoniu
  • Małą aktywność fizyczną
  • Nadciśnienie tętnicze
  • Zwiększone stężenie cholesterolu LDL (tzw. zły cholesterol) i triglicerydów
  • Obniżone stężenie cholesterolu HDL (tzw. dobry cholesterol)
  • Cukrzycę
  • Nadwagę lub otyłość


Jakie są objawy zawału serca?


Zawał serca kojarzy się przede wszystkim z charakterystycznym, bardzo silnym bólem w klatce piersiowej. Charakter bólu opisywany jest jako gniotący, piekący, kłujący. Bardzo często ból ten promieniuje do lewego barku, ramienia, szyi, czy żuchwy. Czas trwania bólu jest dłuższy niż 20 minut. W odróżnieniu od stabilnej dławicy piersiowej, ból w zawale serca nie ustępuje po podjęzykowym przyjęciu azotanu (np. nitrogliceryna). Chorzy z silnym bólem w klatce piersiowej często odczuwają lęk lub strach przed śmiercią.
Nie zawsze jednak zawał ma typowy przebieg. Zdarzają się przypadki, w których występują objawy takie jak: ból brzucha, zwłaszcza jego górnej części, nudności, a nawet wymioty. U osób starszych lub chorujących na cukrzycę nasilenie bólu jest mniejsze albo ból nie występuje wcale.
Oprócz bólu może występować duszność, zawroty głowy, uczucie kołatania serca, omdlenia, utrata przytomności. W skrajnym przypadku może dojść do nagłego zatrzymania krążenia. Stan ten jest wskazaniem do resuscytacji krążeniowo – oddechowej.

Co zrobić, gdy pojawią się objawy sugerujące zawał serca?


Bezwzględnie należy wezwać pogotowie ratunkowe. Zawał serca jest stanem zagrażającym życiu pacjenta. Dla przeżycia podstawowe znaczenie ma jak najszybsze wdrożenie postępowania medycznego.

 


Jak przebiega postępowanie z pacjentem z ostrym zespołem wieńcowym?


Postępowanie medyczne obejmuje etapy przedszpitalne:

  • przyjazd pogotowia ratunkowego,
  • transport pacjenta do ośrodka, w którym istnieje możliwość szybkiego wykonania koronarografii

oraz etap szpitalny:

  • diagnostykę,
  • wykonanie angioplastyki, jeśli jest do niej wskazanie
  • oraz leczenie na oddziale intensywnej opieki kardiologicznej.

Bardzo ważne jest szybkie i precyzyjne działanie całego zespołu zajmującego się pacjentem. Rychłe wdrożenie leczenia jest bardzo istotne dla rokowania pacjenta i czasu jego powrotu do prawidłowego funkcjonowania.


Jakie mogą być następstwa zawału serca?


Następstwa zawału zależą od tego, która część mięśnia sercowego i jak duży jego obszar uległ uszkodzeniu. Najpoważniejszym następstwem zawału serca jest zgon. Jeśli z powodu zawału doszło do zatrzymania krążenia należy niezwłocznie podjąć resuscytację pacjenta.

Duża grupa powikłań pozawałowych to zaburzenia rytmu serca. W zależności od rodzaju zmian w kurczliwości mięśnia, mogą powodować one tylko niewielkie zaburzenia, które wymagają obserwacji lub być na tyle poważne, że wymagają długotrwałego leczenia.

Z powodu niedotlenienia fragment mięśnia sercowego ulega martwicy,  dlatego możliwymi powikłaniami są pęknięcia struktur budujących serce. Uszkodzeniu może ulec przegroda międzykomorowa, mięsień brodawkowaty czy ściana serca.

U osób z czynnikami ryzyka, zwłaszcza nadciśnieniem tętniczym powikłaniem zawału serca może być udar mózgu.

W jaki sposób można zapobiegać zawałowi serca lub uniknąć kolejnego?


Należy wyeliminować wszystkie modyfikowalne czynniki ryzyka. Podstawowe znaczenie ma rzucenie palenia. Udowodniono bowiem wpływ palenia papierosów na rozwój miażdżycy, która jest główną przyczyną choroby niedokrwiennej serca.
Olbrzymie znaczenie ma również wysiłek fizyczny. Należy pamiętać, że musi być dostosowany do stanu zdrowia pacjenta. Dotyczy to zarówno osób, które już przebyły zawał, jak i tych, które nie do tej pory nie leczyły się kardiologicznie. Intensywność wysiłku musi być dopasowana do wydolności organizmu, a także do innych współistniejących chorób.
Choroby takie jak cukrzyca czy nadciśnienie tętnicze również zwiększają ryzyko wystąpienia zawału serca, dlatego ważne jest kontrolowanie stanu zdrowia za pomocą regularnych badań u lekarza rodzinnego (pomiar glikemii na czczo, pomiary ciśnienia tętniczego). Gdy choroba zostanie zdiagnozowana należy ją leczyć.
Podstawowe znaczenie w niefarmakologicznym leczeniu choroby niedokrwiennej serca ma dieta. Pozwala ona obniżyć poziom cholesterolu, lepiej kontrolować cukrzycę czy nadciśnienie tętnicze oraz zmniejszyć masę ciała.

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (1 Vote)


Reklama testowa
Do góry